Nasibi alimlərinin səhabələr haqqında iftiraları

BİSMİLLAHİRƏHMANİRƏHİM
HƏMD OLSUN ALƏMLƏRİRƏBBİNƏ
VƏ SALAM OLSUN MÖVLAMIZ MƏHƏMMƏDƏ VƏ ONUN PAK ƏHLİ-BEYTİNƏ

Müsəlmanların (şiələrin) səhabə mövzusundakı mövqeyi, səhabə olaraq bilinən kəslər arasında münafiqlərin, mürtədlərin və s. də mövcud olduğu istiqamətindədir. Necə ki, hər 2 tərəfin mənbələrində iştirak edən səhih xəbərlərlə öyrəndiyimiz tarix də bu istiqamətdədir. Bu vəziyyət isə nasibilərin səhabə haqqındakı inanclarına tamamilə zidddir. Məhz buna görə nasibilər bütün bu tarixi gerçəkləri görməməzlikdən gəlmə yoluna getmişdirlər. Bu vəziyyət nasibi dünyasında alimindən avamına hər kəs arasında yayılmışdır. Belə ki, bu gün bir nasibiyə “səhabələrdən bəziləri şərab içmişdir”, “səhabə arasında bəzi münafiqlər var idi” və ya “bəzi səhabələr Nəbi (s)-dən sonra mürtəd oldular” dediyiniz zaman, dərhal sizi kafir olmaqla günahlandırarlar. Halbuki nasibilərin öz alimlərindən bəziləri belə gerçək tarixi etiraf etməyə məcbur qalmışdırlar. Bu yazıda inşəallah bu alimlərdən bəzilərini sizlərlə paylaşacağıq.

sahabeler-taftazanisahabeler-taftazani1

Şəkildə gördüyünüz nasibi (əqidədə Matrudi, fiqhdə hənəfi) alim Təftəzaninin “Şərhul-Məqasid” adlı kitabıdır, işarələnən yerdə bu ifadələr var:

إنّ ما وقع بين الصحابة من المحاربات والمشاجرات على الوجه المسطور في كتب التواريخ، والمذكور على ألسنة الثقات، يدلّ بظاهره على أنّ بعضهم قد حادّ عن طريق الحقّ، وبلغ حدّ الظلم والفسق، وكان الباعث له الحقد والعناد، والحسد واللداد، وطلب الملك والرئاسة
Tarix kitablarında və siqa (etibarlı) ravilərin sözlərində səhabələr arasında meydana gələn döyüş və qarışıqlıqlar onlardan bəzilərinin haqq yoldan azdığına, zülm və fisq dərəcəsinə çatdığına dəlalət etməkdədir. Bütün bunların səbəbi nifrət, həsəd, inad, mövqe və rəislik sevgisi idi.

Təftəzani, “Şərhul-Məqasid”, 5/310-311

sahabe-zehebisahabe-zehebi1

Şəkildə gördüyünüz nasibi rical, hədis və tarix alimi əz-Zəhəbinin “Siyər” adlı kitabıdır, işarələnən yerdə bu ifadələr var:

كما كان جماعة في أيام النبي صلى الله عليه وسلم منتسبون إلى صحبته وإلى ملته، وهم في الباطن من مردة المنافقين، قد لا يعرفهم نبي الله صلى الله عليه وسلم، ولا يعلم بهم. قال الله تعالى: (ومن أهل المدينة مردوا على النفاق لا تعلمهم نحن نعلمهم سنعذبهم مرتين) [ التوبة: 101 ] فإذا جاز على سيد البشر أن لا يعلم ببعض المنافقين وهم معه في المدينة سنوات، فبالاولى أن يخفى حال جماعة من المنافقين الفارغين عن دين الاسلام بعده عليه السلام على العلماء من أمته،
Nəbi (s) dövründə bir camaat vardı ki, bunlar onun səhabələrindən və millətindən (müsəlman) olaraq bilinirdilər. (Amma) onlar həqiqətdə münafiqlərdən idilər. Nəbi (s) onları tanımır və bilmirdi. Allah Təala buyurur ki: “Mədinə xalqından bəzi münafiqlər vardır ki, münafiqlikdə məharət qazanmışlar. Sən onları bilməzsən, biz bilərik onları. Onlara iki dəfə əzab edəcəyik.” (Tövbə, 101) illərcə bu münafiqlərlə birlikdə, Mədinədə yaşamasına baxmayaraq əgər Bəşərin Seyidi (s) onları tanıya bilməməsi caizdirsə bu halda ümmətin alimlərinə də Nəbi (s)-dən sonra İslam dinindən ayrılmış olan münafiqlərı tanıya bilməmək caizdir.

əz-Zəhəbi, “əs-Siyər”, 14/343

sahabe-ibni-abdulvehhabsahabe-ibni-abdulvehhab1

Şəkildə gördüyünüz nasibilərin (sələfi) son dövr alimlərindən Məhəmməd b. Əbdülvahhabın “Kəşfuş-Şubuhat” adlı kitabıdır, işarələnən yerdə bu ifadələr var:

أولاهما، قوله تعالى: لاَ تَعْتَذِرُواْ قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَإِيمَانِكُمْ[التوبة:66] فإذا تحققت أن بعض الصحابة الذين غزوا الروم مع رسول الله، كفروا بسبب كلمةقالوها على وجه اللعب والمزح، تبين لك أن الذي يتكلم بالكفر ويعمل به خوفاً من نقصمالٍ، أو جاهٍ أو مداراة لأحد، أعظم ممن يتكلم بكلمة يمزح بها
Bunlardan ilki Allah Təalanın “üzr istəməyin; çünki siz iman etdikdən sonra təkrar kafir oldunuz.” (Tövbə, 66) ibarəsidir. Və əgər araşdırsaq Rum (Təbuq) qazvəsində Rəsulullah (s) ilə olan bəzi səhabələrin söylədikləri sözdən ötəri kafir olduqlarını görə bilərik.

Məhəmməd b. Əbdülvahhab, “Kəşfuş-Şubuhat”, səhifə 180

sahabeler-useyminsahabeler-useymin1

Şəkildə gördüyünüz nasibi (sələfi) alimlərindən Məhəmməd b. Saleh əl-Useyminin “Şərhi əqidətul-Vasitiyyə” adlı kitabıdır, işarələdiyim yerdə bu ifadələr var:

ولا شك أنه حصل من بعضهم سرقة وشرب خمر وقذف وزني بإحصان وزني بغير إحصان، لكن كل هذه الأشياء تكون مغمورة في جنب فضائل القوم ومحاسنهم، وبعضها أقيم فيه الحدود، فيكون كفارة‏.‏
Şübhə yoxdur ki, bəzi səhabələr oğurluq etmiş, şərab içmiş, biri digərini zina etməklə ittiham etmiş, evli və subay olduqları halda zina etmişdirlər.

ibni Useymin, ” Şərhi əqidətul-Vasitiyyə “, 2/292

Açıqca göründüyü kimi bu alimlər səhabə olaraq tanınan kəslər arasında münafiqlərin, mürtədlərin, şərab içənlərin və s. olduğunu etiraf etməkdədirlər. Burada bizim maraqlandığımız budur ki, bu günə qədər öz mənbələrindən “bu səhabə bunu etdi” deyə dəlil gətirdiyimiz zaman bu mənbələri görməzlikdən gələnlər öz alimlərinin sözlərini də görməzlikdən gələcəklərmi? Yoxsa alimlərinin sözləri öz hədis mənbələrindən daha da mı əhəmiyyətlidi?

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s